Voor planbatenheffing verschillen de “theoretische” opbrengsten (ingekohierde bedragen) en “werkelijke” opbrengsten (geïnde bedragen) sterk van elkaar, aangezien:

• de meeste types vrijstellingen niet automatisch kunnen worden toegekend vooraleer de aanslagen ingekohierd worden;
• de bonificatieregeling zijn weerslag heeft op het te ontvangen bedrag;
• er een specifieke regeling is dat er maar betaald moet worden na het zich voordoen van een startfeit; in de praktijk kan dit dus ettelijke jaren na inwerkingtreding van het RUP zijn;
• de opschortingen hun weerslag hebben op het tijdstip van ontvangst;
• de vernietiging van RUP’s door de Raad van State regelmatig voorkomt.

Cijfers van inkohiering en inning zijn om al deze redenen weinig relevant. Voor aanslagjaar 2019 werd eind 2025 iets meer dan 57% en voor 2021 al bijna 66% van de initieel ingekohierde bedragen in onwaarde gesteld. Dat toont duidelijk aan dat de meerderheid van de aanvankelijk ingekohierde planbatenheffingen nooit betaald zullen (moeten) worden. De inningspercentages in onderstaande grafiek zijn dan ook de geïnde bedragen in relatie tot de nog te innen bedragen na al de tot dan toe gekende in-onwaarde-stellingen.